بوده ( در برخى بيش از 6 منبع وجود دارد كه ظرفيت هر كدام بيش از 1500 گالن است ) و آب درون ديگ‌هاى مجزايى به جوش مىآيد . مردم ناحيه مزبور عمدتا لاواندين را كه گونه‌اى هيبريد ( Lavandula fragreans * delphinensis ) است را تقطير مىكنند . البته اسانس حاصل كيفيت چندان بالايى ندارد . گياهانى مانند اسطوخودوس حقيقى ، زوفا ، Salvia sclarea و گهگاه ترخون و سرو نيز تقطير مىشوند . استخراج به وسيله حلّال از اين روش نسبتا جديد در سراسر دنيا ، براى افزايش ميزان استخراج و نيز گرفتن اسانس‌هايى استفاده مىشود كه با ساير روش‌ها قابل استخراج نمىباشند . به اين صورت كه گياهان درون حلّال مناسبى ( استون يا برخى از ديگر محصولات جانبى صنعت نفت ) ، قرار داده شده ، سپس تفكيك به شكل شيميايى و به وسيله عمل تقطير در دماى ويژه‌اى كه سبب ميعان اسانس ( نه حلّال ) مىگردد ، انجام مىپذيرد . متأسفانه چنين اسانس‌هايى هميشه محتوى مقادير كمى از حلّال مىباشند ، بنابراين از آنها در رايحه‌درمانى استفاده نمىشود . براى استخراج اسانس ، معمولا مىبايست گياهان در هگزان خيسانده شوند . سپس اين مخلوطها با انجام تقطير مجدد مايع مىگردد . محصول نهايى به علت وجود باقيمانده حلّال‌ها و موم‌هاى گياهان ، غلظتى خامه‌مانند دارد . اسانس عارى از درد ( concrete ) به وسيله حل كردن در الكل ، دوباره پالايش كردن و تغليظ مجدد آن ( كه موجب از بين رفتن بيشتر موم‌هاى گياهى و حلّال‌هاى باقيمانده مىگردد ) گرفته مىشود . از اين روش به شكل گسترده‌اى براى استخراج اسانس‌هاى گل سرخ ، بهارنارنج ، دارچين و گل مريم ، استفاده مىشود و تنها شيوه جهت گرفتن عصاره ياسمين ، تكوما ( Tecomaria capensis ) قرنفل بستانى ( Caryophyllus domesticus ) و . . . مىباشد . اسانس‌ها و دردها ( concrete ) ، به‌طور وسيعى در توليد محصولات آرايشى و عطرسازى ، كاربرد دارند ولى در رايحه‌درمانى استفاده نمىشوند . استخراج توسط دى اكسيد كربن داراى شرايط بحرانى روش استخراج توسط دى اكسيد كربن داراى شرايط بحرانى ، روشى جديد مىباشد كه در ميان عطرسازان و رايحه‌درمان‌ها ، جايگاه ويژه‌اى يافته است . روش استخراج فوق